ถึงCTWที่รัก...

แน่นอนว่าผมเขียนถึงคุณไปก็ไม่ได้จะช่วยให้คุณกลับมาเหมือนเดิมได้....

ไม่เคยคิดว่าห้างที่ผมไปเดินเดือนนึงเป็นสิบๆครั้งจะถูกเผาไปได้ง่ายดายขนาดนี้...

บอกตรงๆว่าผมผูกพันกับสถานที่นี้มากๆ ตั้งแต่เด็กๆเลยล่ะ

ประมาณสามสี่ขวบ... พ่อแม่พาไปเดินIsetanบ่อยๆ ไปงอแงอยู่แถวๆโซนของเล่น...

ไปปีนป่ายอยู่โซนสนามเด็กเล่น วิ่งไปวิ่งมา ตบตี(?)กับเด็กคนอื่นเพื่อแย่งของเล่น 

โตขึ้นมาอีกหน่อย... สายตาเริ่มสั้น พ่อก็พาไปตัดแว่นที่นั่น Paris Miki...

 

เริ่มรู้เรื่องรู้ราว... เวิลด์เทรดก็กลายเป็นCentral Worldตั้งตระหง่านอยู่เสียแล้ว

จำได้ว่าสวยมาก เป็นอาคารที่รู้สึกเหมือนอยู่ที่เมืองนอกยังไงอย่างนั้น 

เดินเข้าไปข้างใน หลงทางกันเป็นประจำ ด้วยความที่ตรอกซอกซอยเยอะมาก

เวลาจะดูหนัง ก็คิดถึงที่นี่เป็นที่แรก เดินไปเดินมา หาหนังดู ซื้อตั๋วหนังเสร็จ

ก็ลงมาหาของกินเข้าไปกินในโรง(แต่ไม่ซื้อของโรงหนังหรอกนะ แพง)

 

เมื่อสองปีที่แล้วช่วงวันเกิด แม่ก็พาขึ้นไปกินบนชั้น17 ร้านZense ซึ่งแพงโคตร...

แต่วิวสวยมากครับ ขนมก็อร่อย จำได้ว่าเผลอเดินเอาเท้าไปจุ่มบ่อน้ำตื้นๆด้วย เพราะมืดมาก  

 

พอแก่มาอีกนิด ก็เริ่มเข้าฟิตเนสบ้าง ฟิตเนสของผมอยู่ฝั่งZenครับ ซึ่งมีข่าวหนาหูมากว่าถล่มไปแล้ว 

ตั้งแต่ปีที่แล้ว ผมก็เข้าฟิตเนสเป็นประจำ สัปดาห์ล่ะครั้งบ้าง สองครั้งบ้าง ตามอารมณ์

ไม่แปลกที่ที่นี่จะเป็นส่วนนึงของชีวิตของผมเลยล่ะ

 

ไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าจะอีกนานเท่าไหร่ แต่ก็จะรอการกลับมาของคุณครับ  

 

 

Tags: ctw, rip 1 Comments

Comment

Comment:

Tweet

เฮ้อออออออ

#1 By วิหคสีคราม on 2010-05-20 12:06